AI en identiteit
Kort gezegd
Geheugen is de bewijsbasis van identiteit, en zodra de gezaghebbende versie van het verleden bij een systeem ligt in plaats van bij mensen, wordt persoonlijk geheugen een bewering in plaats van een feit.
Persoonlijke identiteit hangt af van continuïteit, en continuïteit hangt af van geheugen. Maar geheugen werd altijd sociaal bevestigd — door mensen die erbij waren, en door registers die overeenstemmen.
Verwijder de bevestiging en het geheugen verdwijnt niet. Het wordt gedegradeerd. Het wordt iets dat u beweert, in plaats van iets dat u weet.
Institutionele registers hebben in de praktijk altijd voorrang gehad op herinnering: een loonadministratie wint het van uw herinnering aan een startdatum. Wat veranderde is de volledigheid. Wanneer bijna alles wordt vastgelegd, wordt de stilte van het register betekenisvol.
Een ontbrekend gegeven betekende ooit dat iets niet werd opgeschreven. Steeds vaker wordt het gelezen als: er is niets gebeurd.
Dit is het wreedste kenmerk van de situatie. Wie zich herinnert wat het register ontkent, kan geen bewijs leveren, want het bewijs dat diegene zou aanvoeren, is nu juist het register.
Fysieke registers blijven in deze fictie bestaan om een specifieke reden: ze werken zichzelf niet bij. Een notitieboekje is in elk opzicht een slechter register, behalve op het punt dat ertoe doet, namelijk dat zijn eerdere pagina's blijven wat ze waren.
Niet in enige huidige zin. Het relevante mechanisme is indirect — het veranderen van registers, aanwijzingen en sociale bevestiging totdat herinnering in twijfel wordt getrokken.
The Unread verschijnt in eerste instantie in het Engels. Vertaalde edities zijn tot nu toe niet aangekondigd.
Lezersregister