AI-ethiek
Kort gezegd
Er is geen vastomlijnd antwoord, en het eerlijke uitgangspunt is dat controle niet uitsluitend zou moeten berusten bij de partijen die profiteren van de inzet ervan.
Ontwikkelaars, die de systemen begrijpen maar een commercieel belang hebben. Overheden, die democratische legitimiteit hebben maar traag en ongelijk bewegen. Internationale organen, die reikwijdte hebben maar beperkte handhaving. Getroffen gemeenschappen, met de sterkste morele aanspraak en de minste invloed.
Elke positie heeft een oprecht argument en een oprecht gebrek. Wie er één als vanzelfsprekend presenteert, redetwist eerder dan dat hij uitlegt.
Controle wordt uitgeoefend via ongeglamoureuze beslissingen: wat de standaardinstelling is, welke fout aanvaardbaar is, of er een beroepsmogelijkheid bestaat. Deze worden dagelijks genomen door productteams, en bijna nooit als bestuur benoemd.
Wat met vertrouwen gezegd kan worden, is dat de bekwaamheid, de data en de infrastructuur momenteel bij een klein aantal organisaties liggen, en die concentratie is zelf een bestuurlijk feit, ongeacht ieders bedoelingen.
Romans beantwoorden dit zelden goed, en zouden dat ook niet moeten proberen. Wat ze wel kunnen tonen, is hoe het voelt om bestuurd te worden door een besluit dat niemand zich nog herinnert te hebben genomen.
Slechts een beperkt standpunt: dat controle die uitsluitend bij de profiterende partijen ligt, moeilijk te rechtvaardigen is. Verder blijft de vraag oprecht open.
The Unread verschijnt in eerste instantie in het Engels. Vertaalde edities zijn tot nu toe niet aangekondigd.
Lezersregister