Dlaczego sztuczna inteligencja jest tak skutecznym antagonistą thrillera

Klasycznego antagonistę można zmęczyć, upokorzyć albo przekonać. Systemu nie można spotkać żadnym z tych sposobów, a przy tym cieszy się on czynnym wsparciem wszystkich, którym okazał się przydatny.

Thrillery często opierają się na ujawnieniu. Antagonista zostaje zdemaskowany, a demaskacja kosztuje go coś — pozycję, reputację, wolność. Ta dźwignia nie istnieje wobec systemu, który nie ma reputacji do stracenia.

Gorzej: ujawnienie może się odwrócić. Wykazanie, że powszechnie zaufany system wygenerował zły wynik, częściej sprawia, że to osoba to wykazująca wygląda na niestabilną, a nie na mającą rację.

Naprawdę niewygodną cechą strukturalną jest to, że zwolennicy antagonisty to zwyczajni, sympatyczni ludzie. Koleżanki z pracy, lekarze, urzędnicy — wszyscy mają dobre doświadczenia z systemem i żaden powód, by w niego wątpić.

To izoluje bohaterkę towarzysko, nie fizycznie. Izolacja w thrillerze o SI rzadko oznacza zamknięty pokój. To pokój pełen rozsądnych ludzi, którzy uprzejmie się z tobą nie zgadzają.

Zapytaj, kto jest odpowiedzialny, a odpowiedź rozpada się na zespół produktowy, decyzję zakupową, regulatora i zarząd. Każdy trzyma obronny ułamek. Żaden nie trzyma go dość, by dało się go przycisnąć do muru.

Dla powieściopisarki to prawdziwy dar, bo usuwa tradycyjny cel trzeciego aktu i wymusza ciekawsze pytanie: jak w ogóle wygląda tu zwycięstwo?